Muzikaal Intermezzo Vrouwendag women's day

Laat een vrouw een vrouw zijn (…)

Als we aan feminisme denken, gaat het vaak over glazen plafonds, hoe een vrouw werk en gezin kan combineren of seksuele intimidatie. Een gevecht wat vrouwen moeten leveren tegen man en maatschappij. Maar er is een onderliggend probleem: die verborgen zelfhaat die vrouwen kunnen hebben. Waar mannen neigen om hun onvrede op de wereld te projecteren en om te zetten in geweld, daar slaan vrouwen vaak naar binnen en worden ze zelfdestructief. Het is allicht niet altijd zo sterk als zelfhaat. Maar wij vrouwen zijn erg goed in denken dat we niet zo boos, hormonaal, emotioneel etc zouden moeten zijn. Lieve meisjes die voor de mensen om ons heen moeten zorgen.

Het is begrijpelijk aangezien we generaties achter ons hebben van moeders en grootmoeders die wettelijk ondergeschikt waren aan hun echtgenoot. Het heeft tientallen jaren nodig om een collectief denkpatroon te veranderen, soms eeuwen. Veel vrouwen begrijpen inmiddels dat ze dezelfde capaciteiten en vaardigheden hebben als een man. Maar voor veel vrouwen is het vrouw zijn zelf een last: menstruaties, seksueel geweld en gebrek aan maatschappelijk aanzien.

Daar zit een heikel punt. Vrouwen zonder zelfrespect die zichzelf miskennen worden sneller slachtoffer van misbruik, maken moeilijker carrière of maken het ingewikkeld voor hen die van hen houden. Het is één van de kernpunten van het probleem: we zien niet dat de kracht van het vrouw zijn hem precies zit in, het vrouw zijn. Emoties zijn krachtig, cycliciteit schept leven en kwetsbaarheid en schoonheid gaan samen.

Vrouwenbladen stellen onmogelijke eisen, maar we blijven ze kopen. We vinden de maatschappij man georiënteerd, maar blijven rationele, cognitieve “mannelijke” waarden uitdragen. Mannen zouden hun rol in het huis op zich moeten nemen, maar zijn wij in staat om een man een man te laten zijn in ons privéleven?

Verschillen tussen man en vrouw zijn okay

Het feminisme betekende man te moeten worden en die wapens gebruiken. Vrouwen hebben hun haar afgeknipt, broeken aan getrokken en zijn aan het werk gegaan. Ze deden wat ze op dàt moment moesten doen. Maar wij moeten het recht weer oppakken om vrouw te zijn. Vrouw zijn en een auto repareren als we dat leuk vinden. Vrouw zijn en tandarts, of moeder of minnares. Het maakt niet uit wat we doen. Het maakt zelfs niet uit hoe we het doen. Een vrouw kan sterker zijn dan een man omdat ze anders vecht. Een vrouw kan harder zijn dan een man omdat het leven haar zo heeft gemaakt. Maar nog steeds met het verschil dat ze een vrouw is. En dat is okay. Het is onrealistisch om te denken dat het niks moet uit maken om behandeld te worden door een mannelijke of vrouwelijke arts. Het maakt wel uit. De wereld draait om die verschillen en het is sterk en mooi.

We kunnen die verschillen wellicht niet altijd duiden omdat we gewend zijn te redeneren in meetbare cijfers en gevoelens en vibes weinig waarderen. Maar de sfeer verandert als er alleen mannen in een ruimte zijn en er komen vrouwen binnen. Vrouwen veranderen als ze een man naast zich hebben. Het is de realiteit en we moeten daar niet tegen vechten. Natuurlijk hebben we gelijke rechten nodig. Maar niet om een unisex maatschappij te maken. We zouden de verschillen moeten omarmen, gaan staan voor ons vrouw zijn. Opgeleid of niet, gevoelig of niet, mooi of niet, maar wel vrouw. Omdat we het voelen, beleven en ervaren.

Bedrijven moeten vrouwen willen vanwege hun vrouwelijkheid, niet ondanks. Niet meer vrouwen in de regering vanwege een of ander gelijkheidsideaal, maar omdat we het waard zijn en het verschil maken. Vrouw zijn is niet om te negeren of te verstoppen maar een duidelijk kenmerk wat zeer positief kan zijn, een toegevoegde waarde om trots op te zijn.

 

Dit is de ingekorte versie. Voor het hele artikel: The Post Online

Blog   Muriel Kloek
Bij Lijm en Cultuur nov 2015

Even Pauze

Mister RightHet is alweer even geleden dat jullie iets gehoord hebben maar er wordt achter de schermen hard gewerkt om door te pakken.
Schrijf je in voor de nieuwsbrief, dan blijf je op de hoogte. Of check anders de site af en toe.
Tot snel!

Blog   Muriel Kloek
Foto: Annemiek van Eeden

Sensualiteit als antwoord op oorlogstaal

“How to Fight back” kopt een krant, “Grenzen dicht!” vindt Wilders, “Het is oorlog!” roept Rutte. En wij staan met negen vrouwen op een podium en vragen om Liefde. Omdat we kotsmoe zijn van de spierballentaal van de westerse beslissers. We vragen om meer zachtheid in de wereld, om meer rondingen en meer overgave.

Underdog

Vrouwen hebben eeuwenlang geworsteld met een maatschappelijk underdog complex. Dat wis je niet even in drie generaties weg. Er is al heel veel gebeurd maar we voelen het nog steeds. Onderhandelen voor salaris gaat moeilijker dan bij mannen, doorbreken naar de top blijft lastig en vooral ons zelfbeeld blijft onder de maat.

We zijn het zat. De planeet en haar natuur worden rücksichtslos uitgebuit door op korte termijn gericht winstbejag, de financiële wereld staat strak van de testosteron en heeft na de crisis nog weinig geleerd. En na de laatste terroristische aanslagen komen onze leiders met impulsieve, ondoordachte vechtmaatregelen.

Meer vrouwelijkheid

That’s it. We hebben behoefte aan meer vrouwelijkheid in de wereld. We hebben behoefte aan nuance, aan dialoog en aan geborgenheid. Maar in de politiek en de top van het bedrijfsleven is nauwelijks ruimte voor dat soort kwaliteiten. Daarom hebben we te maken met schuimbekkende politici die roepen om wraak en vergelding. Het gaat hard tegen hard gaat maar er wordt weinig opgelost. Sterker nog: het wordt alleen maar erger.

Vrouwelijkheid heeft mannelijkheid nodig en andersom: je moet je verdedigen als de vijand aan de deur staat. Maar niet alleen met geweld. Dus maak ruimte voor zachtheid en voor intuïtie. Het is broodnodig: kracht wordt zonder flexibiliteit niet sterk en besluitvaardigheid zonder begrip niet effectief.

Dansen en zingen voor een betere wereld

Wij willen een gezondere wereld voor onze kinderen, mededogen en aandacht voor de schaduwkanten van het leven. We willen ruimte voor hen die het moeilijk hebben en vrij zijn om lief te hebben wie we willen, blank, zwart of ertussenin. We willen wijsheid en bezinning aan de top en onze leiders kunnen vertrouwen.

Dus we staan op een podium en spelen, dansen en zingen over de zoektocht naar liefde en onze hoop voor de toekomst. We zetten kwetsbaarheid tegenover hardheid, onze emoties tegenover verbittering. Ons antwoord op de oorlogstaal, de haat en de blinde dadendrang is schoonheid, sensualiteit en het verlangen naar Liefde.

Blog   Muriel Kloek
Sequence 01.Still020

Filmpje en kiekjes van de Noresign première!

Muriel Kloek en Liloe Barend

“I want a man for fun, oh yes a man for fun”

Fiora Beuger - toetsen, Muriel Kloek-zang, Liloe Barend-gitaar, Wen-Yu-cello, Claudia Groot Kormelinck-drums

“Don’t you resign on what you think is true, what belongs to you”

Dans: Stephanie Bijker, Stefanie van der Zwaal, Donia Serena, Jacqueline van Prooijen

“but I won’t let you tell me how to think and how to feel and I won’t let you tell me I’m immoral or a tramp”

Blog   Muriel Kloek
woman-saying-no

#zeghet en the underdog

10 dagen terug was er nogal wat ophef op twitter over #zeghet. Vrouwen werden aangemoedigd om nare seksuele ervaringen te delen. Zonder sarcastisch te willen zijn: ken je een vrouw boven de 30 die GEEN seksueel grensoverschrijdend gedrag heeft meegemaakt? Ik niet en – ook als ik wel wat rock & roll gezien heb – geloof ik niet dat dat uitzonderlijk is. Soms ernstig misbruik, maar meestal een baas die zijn handen niet thuis houdt, een ex vriendje die een onachtzaam minnaar is, een uit de hand gelopen one night stand, afijn, the usual stuf. Ja, the usual stuf en nee, ik ben nog steeds niet cynisch.

De discussie over (seksueel) grensoverschrijdend gedrag is verschrikkelijk gecompliceerd en neigt snel tot polarisatie: “mannen moeten leren hun handen thuis te houden”, “de politie doet er niks aan”, “vrouwen maken misbruik van de situatie”. Ofwel alle mannen zijn potentiële daders ofwel alle vrouwen zijn manipulatieve secreten.

Maar welke mannen moeten leren hun handen thuis te houden? Het overgrote deel van de mannen is verlegen in de omgang met vrouwen en wil gewoon een lief vriendinnetje waar ze het leuk mee hebben en ‘s nachts tegenaan kunnen kruipen. En welk deel van de vrouwen is onoprecht als ze melding maakt van aanranding? En tenslotte kampt de politie meestal met de perfecte misdaad: gesloten muren, geen getuigen, geen sporen behalve 2 mensen met 2 tegenoverstelde verhalen. Ga er maar aan staan.

Het grote drama van het slachtoffer en de dader ìs ook dat er altijd 2 verhalen zijn. De dader overschrijdt grenzen en het slachtoffer laat grenzen overschrijden. Dit is niet eenvoudig: het gaat niet over dat korte rokje wat je niet had moeten dragen, de jongen die je niet mee naar huis had moeten nemen of dat wijntje wat je niet had moeten drinken. Het is veel subtieler en veel gelaagder dan dat.

Kwetsbare vrouwen trekken foute mannen aan en kwetsbare mannen trekken foute vrouwen. Is dat een generalisatie? Ja, dat is het, maar het is ook waar. We houden ons er liever niet mee bezig, want meteen denken we dat het dan ook onze eigen schuld is maar niets is minder waar. Want in hoeverre kiest iemand ervoor om op een gegeven moment kwetsbaar te zijn? En kwetsbaarheid is in geen geval een excuus voor misbruik. Neemt niet weg dat er een directe correlatie ligt.

Mijn oma mocht niet leren want dat was voorbehouden aan haar broers. Mijn andere oma kreeg pas op haar 70e haar eerste orgasme. Dat is twee generaties terug. Ook in gezinnen waar vrouwen binnenshuis de scepter voeren zijn diezelfde vrouwen eeuwenlang maatschappelijk en seksueel the underdog geweest. Dat wis je niet in een generatie weg, dat vergt tijd, precies zoals met de emancipatie van etnische minderheden. De eerste vrouw die zich vrij vecht, bouwt een pantser om zich heen om te kunnen dealen met de klappen. De dochter groeit op met het pantser en moet leren het weer af te leggen om intiem te kunnen zijn. De kleindochter groeit op met een moeder die in de war is en de achterkleindochter vraagt zich vertwijfeld af waar het ook al weer om te doen was en of alleen baby’s maken ook okay is.

Het is beeldspraak maar de bottom line is dat wij vrouwen, allemaal, zonder uitzondering, bewust of onbewust, de overblijfselen van the underdog van de voorgaande generaties in ons meedragen. Dat maakt ons kwetsbaar. Die kwetsbaarheid is niet onze schuld, we hebben er niet om gevraagd. Het is wel onze verantwoordelijkheid om die underdog van ons af te werpen en te gaan staan. Dus ja, #zeghet en laat mannen inderdaad expliciet consent checken (en niet onbelangrijk: ipv hun handen thuis te houden, diezelfde handen creatief en aangenaam in te zetten). Maar #doehet vervolgens ook. Het is namelijk ook onze eigen verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat de nee een duidelijke NEE wordt. Want het maakt niet uit hoelang het duurt, het maakt niet uit hoe vaak je op je bek gaat, maar er komt een moment dat je kan zeggen: dit gebeurt me NOOIT meer.

Blog   Muriel Kloek