#zeghet en the underdog

Blog   Muriel Kloek

10 dagen terug was er nogal wat ophef op twitter over #zeghet. Vrouwen werden aangemoedigd om nare seksuele ervaringen te delen. Zonder sarcastisch te willen zijn: ken je een vrouw boven de 30 die GEEN seksueel grensoverschrijdend gedrag heeft meegemaakt? Ik niet en – ook als ik wel wat rock & roll gezien heb – geloof ik niet dat dat uitzonderlijk is. Soms ernstig misbruik, maar meestal een baas die zijn handen niet thuis houdt, een ex vriendje die een onachtzaam minnaar is, een uit de hand gelopen one night stand, afijn, the usual stuf. Ja, the usual stuf en nee, ik ben nog steeds niet cynisch.

De discussie over (seksueel) grensoverschrijdend gedrag is verschrikkelijk gecompliceerd en neigt snel tot polarisatie: “mannen moeten leren hun handen thuis te houden”, “de politie doet er niks aan”, “vrouwen maken misbruik van de situatie”. Ofwel alle mannen zijn potentiële daders ofwel alle vrouwen zijn manipulatieve secreten.

Maar welke mannen moeten leren hun handen thuis te houden? Het overgrote deel van de mannen is verlegen in de omgang met vrouwen en wil gewoon een lief vriendinnetje waar ze het leuk mee hebben en ‘s nachts tegenaan kunnen kruipen. En welk deel van de vrouwen is onoprecht als ze melding maakt van aanranding? En tenslotte kampt de politie meestal met de perfecte misdaad: gesloten muren, geen getuigen, geen sporen behalve 2 mensen met 2 tegenoverstelde verhalen. Ga er maar aan staan.

Het grote drama van het slachtoffer en de dader ìs ook dat er altijd 2 verhalen zijn. De dader overschrijdt grenzen en het slachtoffer laat grenzen overschrijden. Dit is niet eenvoudig: het gaat niet over dat korte rokje wat je niet had moeten dragen, de jongen die je niet mee naar huis had moeten nemen of dat wijntje wat je niet had moeten drinken. Het is veel subtieler en veel gelaagder dan dat.

Kwetsbare vrouwen trekken foute mannen aan en kwetsbare mannen trekken foute vrouwen. Is dat een generalisatie? Ja, dat is het, maar het is ook waar. We houden ons er liever niet mee bezig, want meteen denken we dat het dan ook onze eigen schuld is maar niets is minder waar. Want in hoeverre kiest iemand ervoor om op een gegeven moment kwetsbaar te zijn? En kwetsbaarheid is in geen geval een excuus voor misbruik. Neemt niet weg dat er een directe correlatie ligt.

Mijn oma mocht niet leren want dat was voorbehouden aan haar broers. Mijn andere oma kreeg pas op haar 70e haar eerste orgasme. Dat is twee generaties terug. Ook in gezinnen waar vrouwen binnenshuis de scepter voeren zijn diezelfde vrouwen eeuwenlang maatschappelijk en seksueel the underdog geweest. Dat wis je niet in een generatie weg, dat vergt tijd, precies zoals met de emancipatie van etnische minderheden. De eerste vrouw die zich vrij vecht, bouwt een pantser om zich heen om te kunnen dealen met de klappen. De dochter groeit op met het pantser en moet leren het weer af te leggen om intiem te kunnen zijn. De kleindochter groeit op met een moeder die in de war is en de achterkleindochter vraagt zich vertwijfeld af waar het ook al weer om te doen was en of alleen baby’s maken ook okay is.

Het is beeldspraak maar de bottom line is dat wij vrouwen, allemaal, zonder uitzondering, bewust of onbewust, de overblijfselen van the underdog van de voorgaande generaties in ons meedragen. Dat maakt ons kwetsbaar. Die kwetsbaarheid is niet onze schuld, we hebben er niet om gevraagd. Het is wel onze verantwoordelijkheid om die underdog van ons af te werpen en te gaan staan. Dus ja, #zeghet en laat mannen inderdaad expliciet consent checken (en niet onbelangrijk: ipv hun handen thuis te houden, diezelfde handen creatief en aangenaam in te zetten). Maar #doehet vervolgens ook. Het is namelijk ook onze eigen verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat de nee een duidelijke NEE wordt. Want het maakt niet uit hoelang het duurt, het maakt niet uit hoe vaak je op je bek gaat, maar er komt een moment dat je kan zeggen: dit gebeurt me NOOIT meer.

Geef een reactie