Laat een vrouw een vrouw zijn (…)

Blog   Muriel Kloek

Als we aan feminisme denken, gaat het vaak over glazen plafonds, hoe een vrouw werk en gezin kan combineren of seksuele intimidatie. Een gevecht wat vrouwen moeten leveren tegen man en maatschappij. Maar er is een onderliggend probleem: die verborgen zelfhaat die vrouwen kunnen hebben. Waar mannen neigen om hun onvrede op de wereld te projecteren en om te zetten in geweld, daar slaan vrouwen vaak naar binnen en worden ze zelfdestructief. Het is allicht niet altijd zo sterk als zelfhaat. Maar wij vrouwen zijn erg goed in denken dat we niet zo boos, hormonaal, emotioneel etc zouden moeten zijn. Lieve meisjes die voor de mensen om ons heen moeten zorgen.

Het is begrijpelijk aangezien we generaties achter ons hebben van moeders en grootmoeders die wettelijk ondergeschikt waren aan hun echtgenoot. Het heeft tientallen jaren nodig om een collectief denkpatroon te veranderen, soms eeuwen. Veel vrouwen begrijpen inmiddels dat ze dezelfde capaciteiten en vaardigheden hebben als een man. Maar voor veel vrouwen is het vrouw zijn zelf een last: menstruaties, seksueel geweld en gebrek aan maatschappelijk aanzien.

Daar zit een heikel punt. Vrouwen zonder zelfrespect die zichzelf miskennen worden sneller slachtoffer van misbruik, maken moeilijker carrière of maken het ingewikkeld voor hen die van hen houden. Het is één van de kernpunten van het probleem: we zien niet dat de kracht van het vrouw zijn hem precies zit in, het vrouw zijn. Emoties zijn krachtig, cycliciteit schept leven en kwetsbaarheid en schoonheid gaan samen.

Vrouwenbladen stellen onmogelijke eisen, maar we blijven ze kopen. We vinden de maatschappij man georiënteerd, maar blijven rationele, cognitieve “mannelijke” waarden uitdragen. Mannen zouden hun rol in het huis op zich moeten nemen, maar zijn wij in staat om een man een man te laten zijn in ons privéleven?

Verschillen tussen man en vrouw zijn okay

Het feminisme betekende man te moeten worden en die wapens gebruiken. Vrouwen hebben hun haar afgeknipt, broeken aan getrokken en zijn aan het werk gegaan. Ze deden wat ze op dàt moment moesten doen. Maar wij moeten het recht weer oppakken om vrouw te zijn. Vrouw zijn en een auto repareren als we dat leuk vinden. Vrouw zijn en tandarts, of moeder of minnares. Het maakt niet uit wat we doen. Het maakt zelfs niet uit hoe we het doen. Een vrouw kan sterker zijn dan een man omdat ze anders vecht. Een vrouw kan harder zijn dan een man omdat het leven haar zo heeft gemaakt. Maar nog steeds met het verschil dat ze een vrouw is. En dat is okay. Het is onrealistisch om te denken dat het niks moet uit maken om behandeld te worden door een mannelijke of vrouwelijke arts. Het maakt wel uit. De wereld draait om die verschillen en het is sterk en mooi.

We kunnen die verschillen wellicht niet altijd duiden omdat we gewend zijn te redeneren in meetbare cijfers en gevoelens en vibes weinig waarderen. Maar de sfeer verandert als er alleen mannen in een ruimte zijn en er komen vrouwen binnen. Vrouwen veranderen als ze een man naast zich hebben. Het is de realiteit en we moeten daar niet tegen vechten. Natuurlijk hebben we gelijke rechten nodig. Maar niet om een unisex maatschappij te maken. We zouden de verschillen moeten omarmen, gaan staan voor ons vrouw zijn. Opgeleid of niet, gevoelig of niet, mooi of niet, maar wel vrouw. Omdat we het voelen, beleven en ervaren.

Bedrijven moeten vrouwen willen vanwege hun vrouwelijkheid, niet ondanks. Niet meer vrouwen in de regering vanwege een of ander gelijkheidsideaal, maar omdat we het waard zijn en het verschil maken. Vrouw zijn is niet om te negeren of te verstoppen maar een duidelijk kenmerk wat zeer positief kan zijn, een toegevoegde waarde om trots op te zijn.

 

Dit is de ingekorte versie. Voor het hele artikel: The Post Online

Geef een reactie