De liefdedodende datingsite checklisten

Blog   Muriel Kloek

Wie zich anno 2015 inschrijft op een datingsite moet een eindeloze lijst aan criteria invullen over hobby’s, voorkeuren en gewoontes. Dat vinden we handig, want als je dan allebei graag wandelt, kun je dat gezellig samen gaan doen. Of als je dezelfde boeken leest, heb je tenminste iets om over te praten. En als je allebei van chinees houdt, hoef je niet te steggelen over waar je uit eten zult gaan.

Op meer geanvanceerde sites mag je ook psychologische tests doen. Daar komt dan uit hoe makkelijk je je aanpast, hoeveel behoefte je hebt aan intimiteit en of je meer verstandelijk of intuïtief bent ingesteld. Wezenloos belangrijk uiteraard, want twee dominante mensen samen, dat gaat botsen en als je niet dezelfde fysieke behoeftes hebt, zal het ook spaak lopen. En wat te denken van de miscommunicatie tussen een rationeel en een emotioneel persoon? Nee, daar willen we natuurlijk ook niet aan!

Deze sites verkopen “de liefde van je leven”, “je soulmate” begeleid met zoetige plaatjes van ondergaande zon op het strand en hand in hand lopende stellen, romantiek ten top. Terwijl dit natuurlijk je reinste verstandshuwelijken zijn. Het lijkt direct uit de 17e eeuw te komen waarin burgerlijk families de perfecte partner zochten voor hun zoon of dochter. Checklist: goede familie (zelfde opleidingsniveau), geen verkeerde gewoontes (hobby’s), een goede positie (werk) en matchende karakters.

Dit is heel begrijpelijk tegen een maatschappelijke achtergrond waarin vrouwen buitenshuis niets mochten en mannen binnenshuis niets konden. Stellen waren materieel volkomen afhankelijk van elkaar om te overleven. Logisch dat de liefde dan een instituut wordt waarin je “een team” moet zijn. “Samen tegen de grote boze buitenwereld”, en “ik blijf voor altijd bij je, in voor- en tegenspoed”. Liefde als een garantie tegen de ongemakken van het leven.

Maar anno nu leeft een groot deel van de mannen en vrouwen alleen als ze hun partner ontmoeten. En ga je dan wachten op je grote liefde om eindelijk eens die wasbak te ontstoppen? Nee. Of om je kleren te wassen? Ook niet. Onze maatschappij vergt een enorme mate van zelfstandigheid van mensen, zowel materieel als emotioneel.

En misschien is dat niet zo verkeerd. Want hoe liefdevol is de liefde als je in wezen op zoek bent naar iemand die je eigen onvermogen om met jezelf en de wereld te dealen compenseert? En hoe stabiel zijn de relaties die eruit voortkomen? Want wat gebeurt er als de zich aanpassende partner meer zelfvertrouwen krijgt en weigert nog langer the underdog te zijn?

Wij kunnen het ons veroorloven om lief te hebben om het liefhebben.

Een Italiaanse vrouw van middelbare leeftijd zei een keer: “ik heb geen man omdat ik hem nodig heb, ik heb er één uit “sfizio”, en een “sfizio” is iets waar je jezelf op trakteert. Nu valt naar mijn idee liefde wel onder de basisbehoeften van de mens, we kunnen even zonder maar het is leuker met. Alleen de materiële noodzaak van het paren is verdwenen en we hoeven niet meer afhankelijk te zijn van het andere geslacht. Zouden we dan die vrijheid niet enorm moeten uitbuiten? Moeten we onze criteria niet wijzigen van “houdt van wandelen net als ik” naar “ruikt lekker zonder deodorant? Van “luistert naar goeie muziek” naar “voelt goed als we elkaar vasthouden”, van “we begrijpen elkaar zo goed” naar “het is nog steeds okay als we even niet samen zijn”?

De 21 eeuw vraagt om een herdefiniëring van het bestaansrecht van relaties, van partnermaatstaven en van de liefde in het algemeen. Wij kunnen het ons veroorloven om lief te hebben om het liefhebben, gewoon omdat het goed voelt, niet omdat het plaatje klopt. Laten we dan ook van die luxe gebruik maken. Laten we de datingsite checklisten door de wc gooien en – ook als je geen zak van elkaar snapt en ruzie moet maken om de thaï – afgaan op dat oergevoel. Want soms, “you can’t get what you want (the checklist) but you get what you need”.

Geef een reactie